بدون عشق.روزها:.....غم..گلایه..اشک..بیهودگی.تشنگی..هراس..نابودی

پس هر روزت را عاشق باش .

قطره های نمناک

و ترنم چک چک

در میان شب تار

اشکهای آسمان

یا که درد و دل ابر

پره از غصه ز جبر

من به او مینگرم

در دل ابر سیاه

حاله ای نور سپید

خوب میدانی کیست

ماه را گویم ماه.......

دل او همچون من

پر درد است هنوز

پر غربت" غصه

مثل شمعی شب سوز

قطرات باران

غرش ابر سیاه

رخ ماه محصور

و دل پر دردم

همه حاکیست از این

منتظر چشم به راه

همه در یک جمله

آه " افسوس " آه

«تجلی ای از فضای مقدس،رويارويی با جهان است،و برهنه ديدن اين جهان.

اين است روح شعر زندگی.

شاعران نه آنان اند که شعر می نويسند،

آنانی هستند با قلبی سرشار از اين روح مقدس.»

اثر جبران خلیل جبران

گاه گاهی

زیر سقف این سفالین بام های مه گرفته

قصه های درهم غم را ز نم نم های باران شنیدن

بی تکان گهواره ی رنگین کمان را

در کنار بام دیدن

یا شب برفی

پیش آتش ها نشستن

دل به رویا های دامنگیر و گرم شعله بستن

آری آری زندگی زیباست

زندگی آتشگهی دیرینه پابرجاست

گر بیفروزیش رقص شعله اش تا هر کران پیداست

ور نه خاموش است و خاموشی گناه ماست

رنگین کمان زندگی بی نهایت رنگ دارد، بنفش، نیلی، آبی، سبز، زرد، نارنجی، قرمز، قهوه ای، خاکستری، .... حتی سفید!

تنها رنگی که در این بینهایت رنگ نیست، سیاه است!

سیاه وقتی است که چشمها را ببندی و به رنگین کمان نگاه نکنی ....

عشق یعنی باران بی انتها

عشق یعنی یک زبان اشنا

عشق یعنی سادگی مهر و صفا

عشق یعنی شیرینی یک نگاه

عشق یعنی زلال لحظه ها

عشق یعنی  ملال  غصه ها

عشق یعنی پرواز با پروانه ها

عشق یعنی دمساز با دلداده ها

عشق یعنی شبنم و یاس سپید

عشق یعنی ارزو صبر و امید

عشق یعنی خالص و بی ادعا

عشق یعنی دل سپردن تا خدا

عشق یعنی قرار عاطفه ها

عشق یعنی فرار  رنگ و ریا

عشق یعنی سرفرازی در دعا

عشق یعنی سرسپاری در وفا

عشق یعنی جوشش فاصله ها

عشق یعنی سوزش دلها ی ما

عشق یعنی ارزش خاطره ها

عشق یعنی لرزش دست و صدا

عشق یعنی همنشینی با غزل

عشق یعنی عاشقی از روز ازل

عشق یعنی تا ابد دلدادگی

عشق یعنی تا همیشه سادگی

عشق یعنی تا ابد معنا شدن

عشق یعنی تا همیشه ما شدن

 برای دیدن عکسهای بیشتر به ادامه مطلب مراجعه کنین

تو هم با من نبودی ،
یار!
مثل من با من
و حتی مثل تن با من!
تو هم با من نبودی،
و آن که می پنداشتم
باید هوا باشد!
و یا حتی
گمان می کردم این تو،
باید از خیل خبرچینان جدا باشد
تو هم با من نبودی!
تو هم از ما نبودی!
آن که ذات درد را،
باید صدا باشد!
و یا با من،
چنان همسفره ی شب،
باید از جنس من و عشق و خدا باشد
تو هم مومن نبودی،
بر گلیم ما
و حتی،
در حریم ما.
ساده دل بودم
که می پنداشتم ،
دستان نااهل تو باید،
مثل هر عاشق رها باشد
تو هم از ما نبودی!
تو هم با من نبودی
یار!
ای آوار!
ای سیل مصیبت بار!

اگر می دانی در این جهان
    کسی هست که
     با دیدنش رنگ رخسارت تغییر می کند
      وصدای قلبت
ابرویت را به تاراج مي برد
          مهم نیست که او مال تو باشد...
مهم این است که :
        فقط باشد...
                  زندگی کند...
       لذت ببرد...
  ونفس بکشد...

به اين مي گن :عشق

اتاق تنهايي من

  امروز سكوتي سنگين ، دلم را فرا گرفته
و من از اين سكوت ، در هراسم ،
حس مي كنم حتي جرات شكستن اين سكوت را ندارم .

تمام طول روز ، كنار پنجره ي اتاقم مي نشينم ، بي هيچ كلامي ،
و هيچ نمي يابم تا مرهمي بر اندوه دلم باشد ،
حتي قطره اشكي نيز ندارم تا آرامم كند .

امروز من وامانده ام ،
احساس مي كنم اين اتاق با ديوارهاي بلندش ، حركت را از وجودم سلب كرده ،
گويي ديگر هيچ قدرتي ندارم ، درماندگي و خستگي امانم را بريده ،
و مرا تسليم اين پنجره ي بسته كرده است .

وقتي كه من تنها ، بي تو ، كنار ديوار اتاقم مي ايستم ،
آيا تو مي داني دل من به ياد كدامين روزهاست؟
آيا تو مي فهمي كه روزهاي آبي ام ، رنگ ديگري به خود گرفته اند ؟
و آيا درك مي كني كه لحظه هايم ، چگونه در سكوت و دلتنگي سپري مي شود ؟

حس مي كنم اتاق مي خواهد از درد تنهايي ام ، فرو بريزد ،
و مرا زير اين سكوت اندوهبار دفن كند .

مي داني ، بي تو ديوارهاي اين اتاق و پنجره هاي خاطراتم ، دلگير است ،
مي داني ، وقتي قرار نيست تو بيايي ،
آرزو مي كنم خورشيد هرگز طلوع نكند ،
آرزو مي كنم ديگر پرندگان آوازي نخوانند ،
و آرزو مي كنم تمام شقايق ها پژمرده شوند .

غوطه ور در اين سكوت هولناك با اين افكار درهم و برهم ،
ناگاه ، احساس مي كنم سالها از پي هم گذشته اند ،
و بعد از گذشت اين سالها ، بوي كهنگي تمامي خاطراتم را پر كرده ،
اما هيچ كس ، تنهايي ام را درك نكرده است .

نمي دانم ، نمي دانم چه بگويم و چگونه بگويم ،
آيا من همچنان دلتنگ مي مانم ؟
آيا باز هم پنجره ي دلم رو به ديوار باز خواهد شد ؟
و آيا روزي غربت و تنهايي ام پايان خواهد يافت ؟

و باز هم نمي دانم ، نمي دانم ....
ديگر روياهاي زيبايم را به فراموشي سپرده ام ،
ديگر نگاهم تنها بر خاطرات تلخ خيره مانده ،
و ديگر صدايم تنها با آواي غم جاريست .

ناگاه از هجوم اينهمه افكار پريشان ، بغضم مي شكند ،
آرام آرام اشك از گونه هايم سرازير مي شود ،
و باز هم بيشتر تنهايي ام را حس مي كنم ...

اما نه ،
چشمانم ، در سايه ي اين تنهايي ها ، همچنان در انتظار است ،
و هنوز هم تا پرتو طلوعي ديگر ، منتظر توست تا باز آيي ،
آري ، باز آ ،
باز آ تا درد تنهايی ام را در تو فرياد کنم ،
باز آ و با باز آمدنت ، غوغاي غمبار غروب و تنهايي را از دلم دور كن ،
و آسمان دلم را ، چون گذشته ، آبي كن ...

 

سپاس خدای را

 

چه دلپذیراست
اینکه گناهانمان پیدا نیستند
وگرنه مجبور بودیم
هر روز خودمان را پاک بشوییم
شاید هم می بایست زیر باران زندگی می کردیم
و باز دلپذیرو نیکوست اینکه دروغهایمان
شکل مان را دگرگون نمی کنند
چون در اینصورت حتی یک لحظه همدیگر را به یاد نمی آوردیم
خدای رحیم ! تو را به خاطر این همه مهربانی ات سپاس ...

من مهربان ندارم نامهربان من كو؟؟؟

 

نه دربندم نه آزادم

نه آن ليلا ترين مجنون

نه شيرينم نه فرهادم

نه از آتش نه از سنگم

نه از رومم نه از زنگم

فقط مثل تو غمگينم

فقط مثل تو دلتنگم

چه غمگينم چه تنهايم

نه پنهانم نه پيدايم

نه آرامي به شب دارم

نه اميدي به فردايم

چه اميدي . چه فردايي

چه پنهاني . چه پيدايي

اگر خوشحال اگر غمگين

چه فرقي داره تنهايي ؟؟

 

پیغام ماهی  ها

 

رفته بودم سر حوض

تا ببینم شاید ، عکس تنهایی خود را در آب

آب در حوض نبود

  ماهیان می گفتند:

       « هیچ تقصیر درختان نیست؛

                                               ظهر دم کرده تابستان بود،

 

                   پسر روشن آب ، لب پاشویه نشست

 وعقاب خورشید

                                                     آمد او را به هوا برد

                                                                               که

                                                                                    برد......

 به درک راه نبردیم به اکسیژن آب

 

 برق از پولک ما رفت

                            که

                                رفت......

 ولی آن نور درشت ،

 عکس آن میخک قرمز در آب

 که اگر باد می آمد دل او، پشت چین های تغافل می زد

 چشم ما بود

              روزنی بود به اقرار بهشت

 

 

 

 تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی ، همت کن

 و بگو ماهی ها ، حوضشان بی آب است »

 

 

               باد می رفت به سر وقت چنار

               من به سر وقت خدا می رفتم.